فکنده ایم به امروز کار فردا را
ازین حیات چه آسودگی بود ما را؟
نگاه دار سر رشته تا نگه دارند
که می زنند به سوزن لب مسیحا را
به چشم ظاهر اگر رخصت تماشا نیست
نبسته است کسی شاهراه دلها را
اگر ز ابروی همت اشارتی باشد
تهی کنیم به جام حباب دریا را
خدا سزا دهد این اشک گرم را
صائب که شست از نظرم سرمه تماشا را
(صائب تبریزی)
در پرده اسرار کسی را ره نیست
زین تعبیه جان هیچکسی آگه نیست
جز در دل خاک هیچ منزلگه نیست
مِی خور که چنین فسانهها کوته نیست
(خیام)
تو میبخشی دوباره جان به گلدان
شبیه بارش باران به گلدان
همیشه چشم در راه تو هستند
تمام غنچهها، گلدان به گلدان
(حبیب نظاری)
🌸
الهی اگر چه بهشت چون چشم و چراغ است
بی دیدار تو درد و داغ است.
دوزخ بیگانه را بنگاه است.
و آشنا را گذرگاه. و عارفان را نظرگاه.
الهی اگر مرا در دوزخ کنی دعوی دار نیستم، و اگر در بهشت کنی بی جمال تو خریدار نیستم.
الهی! من به حور و قصور ننازم، اگر نفسی با تو پردازم، از آن هزار بهشت سازم.
(خواجه عبدالله انصاری)
🌹
ﮔﺮ ﮔﻨﺎﻫﻢ ﺳﺨﺖ ﺑﺴﯿﺎﺭﺳﺖ ﺭﺣﻤﺖ ﻧﯿﺰ ﻫﺴﺖ
ﺑﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﺳﺨﺖ ﺑﺴﯿﺎﺭﻡ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ ﺑﺒﺨﺶ
ﭼﻮﻥ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﺎﺭ ﺑﺪﺭﻓﺘﺎﺭ ﻧﺎﺩﺍﻧﺎﻥ ﺗﻮﯾﯽ
ﺑﺮ ﻣﻦ ﻧﺎﺩﺍﻥ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻡ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ ﺑﺒﺨﺶ
ﻣﺎﯾﻪﺩﺍﺭﺍﻥ ﻧﻘﺪ ﺭﻭﺯ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺯﺁﺭﻧﺪ ﻭ ﻣﻦ
ﺑﯽ ﺯﺭ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﻭ ﺑﺎﺯﺍﺭﻡ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ ﺑﺒﺨﺶ
(اوحدی مراغه ای)
هرکس "تو"یی دارد و در تمام روزمرگی هایش به "تو"یی فکر میکند.
اصلا بدون اینکه انسان "تو" داشته باشد هیچ چیز زیبا نیست.
تو هم "تو"یی داری…
همان طور که من "تو"یی دارم...و تمام گذشتگان ما نیز..!
گاهی"تو"ات را گم میکنی!
"تو"ات دیگر نیست و "او" می نامیش.
اما … خودت را گول نزن… او همیشه "تو" باقی می ماند،
همان "تو"یی که تمام لبخندها.. ترانه ها......
و تمام خودت را برایش پس انداز می کنی که روزی بگویی :تقدیم به تو
مثل این متن که تقدیم به یک " تو" است ...
به همه لبخند بزن
اما با 1 نفر بخند ،
همه را دوست داشته باش
اما به 1 نفر عشق بورز ،
در قلب همه باش
اما قلبت مال 1 نفر باشه !
کاش بارانی ببارد قلبها را تر کند
بگذرد از هفت بند ما، صدا را تر کند
قطره قطره رقص گیرد روی چتر لحظهها
رشته رشته مویرگهای هوا را تر کند
بشکند در هم طلسم کهنه این باغ را
شاخههای خشک و بی بار دعا را تر کند
مثل طوفان بزرگ نوح، در صبحی شگفت
سرزمین سینهها تا ناکجا را تر کند
چترهاتان را ببندید ای به ساحل ماندهها
شاید این باران که میبارد، شما را تر کند
🌹🌱
(جلیل صفربیگی)
فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش
گل در اندیشه که چون عشوه کند در کارش
دلربایی همه آن نیست که عاشق بکشند
خواجه آن است که باشد غم خدمتگارش
جای آن است که خون موج زند در دل لعل
زین تغابن که خزف میشکند بازارش
بلبل از فیض گل آموخت سخن ور نه نبود
این همه قول و غزل تعبیه در منقارش
ای که در کوچه معشوقه ما میگذری
بر حذر باش که سر میشکند دیوارش
آن سفرکرده که صد قافله دل همره اوست
هر کجا هست خدایا به سلامت دارش
صحبت عافیتت گر چه خوش افتاد ای دل
جانب عشق عزیز است فرومگذارش
(حافظ)
عادت داشتیم مرگ بیاد محله مون، یه خونه را انتخاب کنه، در بزنه، دم در یه چای بخوره بره.
حالا آمده محله مون، نمیره
یه مدته داره پرسه میزنه. دستش را کرده تو جیبش قدم میزنه و زیرلب آواز مرا ببوس میخونه. مرگ داره زنگ تک تک خونه ها را میزنه.
منتظریم حوصله ش سر بره، منتظریم راهش رو بگیره برگرده.
بالاخره میره. بالاخره حوصله ش سر میره. مهم اینه ما حوصله مون سر نره. مهم اینه که ما پرحوصله تر از مرگ باشیم. مهم اینه که در را روش باز نکنیم.
مهم اینه خونه بمونیم.حالا این جوری هم نیست که مرگ محله ما را قرق کرده باشه. درسته دستاش را کرده تو جیبش قدم میزنه.
درسته ول نمیکنه بره.
ولی خب، زندگی هم از رو نمیره.
فعلا نشسته تو خونه. گاهی به یه سریال کمدی میخنده، گاهی از پشت تلفن میگه دوستت دارم، گاهی از پشت اسکرین یکی را میبوسه. زندگی گاهی دست میندازه گردن مادرش، گاهی بچه ش رو بغل میکنه.
زندگی گاهی یه تیکه ته دیگ سیب زمینی را با لذت میخوره، گاهی قند میزنه تو چاییش.
وقتی هم بخواد بغض کنه، وقتی دلش بگیره، زندگی میره پشت پنجره پرده را میرنه کنار به محله خلوت خیره میشه.
زندگی دلش که بگیره به درهای بسته خونه های محل نگاه میکنه. زندگی میدونه این درها دوباره باز میشه.
زندگی محل مرگ نمیذاره.
زندگی همیشه با بی محلی روی مرگ را کم کرده. زندگی این جور وقتها زیر لب آواز میخونه: شب سیاه سفر کنم، ز تیره راه گذر کنم....❤️
امیرعلی بنی اسدی
🍃
بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم